مذاکرات وین 6 در حالی پایان یافت که چند اتفاق مهم در اطراف کشور ما به وقوع پیوست.اتفاقاتی که به یقین نمیتوان نسبت به آن بی تفاوت بوده و نیازمند دیپلماسی قوی از طرف جمهوری اسلامی ایران می باشد.اما نکته ای که جای تاسف داشته و " />

غزه ، عراق ، وین

مذاکرات وین ۶ در حالی پایان یافت که چند اتفاق مهم در اطراف کشور ما به وقوع پیوست.اتفاقاتی که به یقین نمیتوان نسبت به آن بی تفاوت بوده و نیازمند دیپلماسی قوی از طرف جمهوری اسلامی ایران می باشد.اما نکته ای که جای تاسف داشته و دارد این است که متولی اصلی سیاست خارجی در کشور ما یعنی وزیر محترم خارجه برای مذاکرات به وین رفته و تقریبا می توان گفت هیچگونه واکنش خاصی در قبال این اتفاقات نداشت!! در حالی که با آغاز درگیری های در فلسطین اشغالی و ادامه بحران در عراق ، منطقه در وضعیت حساسی به سر می برد، حضور طولانی مدت رئیس دستگاه دیپلماسی کشورمان در وین ایران را از عرضه تحولات منطقه ای عقب انداخته است. وزیر محترم خارجه قبل از رفتن به وین در ویدئویی که به مناسبت آغاز دور جدید مذاکرات منتشر ساخت سخنانی گفته که جای تأمل دارد:

5114066-1x1-940x940“تا سه هفته آینده ما یک فرصت استثنایی داریم تا تاریخ ساز شویم تا بر روی توافقنامه جامع برنامه هسته ای ایران به اجماع برسیم و پایان دادن به یک بحران غیر ضروری که ما را ازرسیدگی به چالش های مشترک بازداشته است.چالشهایی  مانند اتفاقات هولناکی که در چند هفته ی پیش در عراق شاهد آن بودیم”

آقای ظریف در این ویدئو مذاکرات را مسئله فرعی دانسته و خواستار این شده اند که این مذاکرات هرچه زودتر به پایان رسیده تا به مسائل مهم تر منطقه برسند.اما چند سوال در این زمینه وجود دارد:

۱- اگر ایشان مسائل مربوط به منطقه را بسیار مهم دانسته چرا در طول ۲۰ روزی که در وین بودند حتی یک موضعگیری در خصوص مسائل غزه نداشتند؟ بگونه که رییس جمهور محترم مان در نامه ای از ایشان درخواست میکنند تا تمام سعی خود را برای اتفاقات غزه به کار گیرد؟ آیا آقای ظریف نمی توانست حداقل در واکنش به حمایت آمریکا از کشتار بیرحمانه ی مردم غزه مذاکره با جان کری را که بارها از اسرائیل و حملاتش حمایت کرده قطع میکرد؟

i-fhGr28X-L۲- ایشان مسائل مربوط به عراق را چالش مشترک ما و غرب با تروریست ها اعلام کرده اند که چه خوب است پرسیده شود آیا ما در عراق چالش مشترکی با آمریکا داریم؟ مگر نه این است که گروه های تکفیری داعش و امثالهم دقیقا دست پرورده ی آمریکا هستند؟مگر نه این است که آمریکا و غرب در سوریه از این گروه ها حمایت مالی وتسلیحاتی میکند تا بتواند رییس جمهور سوریه را کنار زده و در محور مقاومت رخنه ایجاد کند؟ آیا جز این است که اتفاقات عراق و سوریه و غزه دقیقا جنگ بین محور مقاومت و استکبار به سرکردگی آمریکاست؟ پس ما چه چالش مشترکی با آنها داریم که بخواهیم بر سر آنها به دنبال راه حل باشیم؟

۳- حضور طولانی مدت رئیس دستگاه دیپلماسی در این مذاکرات در حالی صورت گرفت که هیچ یک از همتایان وی در گروه ۱+۵ در وین حضور مستمر پیدا نکردند. با توجه به سطح مذاکرات که در آن حتی یک وزیر خارجه نیز شرکت نداشت و فقط وزرای کشورها- آن هم نه همه- رفت و آمد کوتاهی داشتند آیا نیاز است وزیر خارجه ی ما خود مستقیما مذاکرات را پیش برده و تمام هم و غم خود را به مذاکرات معطوف کرده تا اینگونه القا شود که ایران بسیار مشتاق توافق است و به آن نیاز ضروری دارد و همچنین جمهوری اسلامی نسبت به تحولات منطقه بی تفاوت است؟

خوب است در این زمینه جان کری را الگوی خود قرار دهیم!! اندکی پس از اتفاقات عراق جان کری خود شخصا هزاران کیلومتر راه را پیموده و به بغداد آمده تا تحولات عراق را از نزدیک بررسی کند. پس از انتشار نتایج انتخابات افغانستان جان کری سریعا به کابل رفته و تحولات آنجا را بررسی میکند. در همین بغداد ویلیام هیگ وزیر خارجه انگلیس با نوری مالکی دیدار کرده و وقایع عراق را پیگیری میکند. اما جمهوری اسلامی ایران چه؟؟ وزیر خارجه ی ما در ابتدای بحران عراق تنها به یک تماس تلفنی بسنده کرده و سپس راهی وین میشود! در آنجا نیز هنگامی که وقایع غزه اتفاق می افتد هیچ واکنشی از ایشان نمی بینیم!

خلاصه ی کلام اینکه با توجه به سطح و نوع مذاکرات، نه تنها نیازی به حضور مستمر رئیس دستگاه دیپلماسی در این مذاکرات نیست که نیاز به حضور قوی ایشان در منطقه فوق العاده حساس غرب آسیا به منظور پیشبرد اهداف انقلاب اسلامی می باشد. یادمان نرود که ما در پیچ تاریخی هستیم…[divider]

منتشر شده در انس باولی شماره ۵۶ – ویژه نامه مذاکرات

[Google]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *