جایی که میرویم…

تاریخچه ی منطقه

تاریخچه ی غنی و آثار به جامانده در شهرستان ایذه نشان از قدمت تاریخی و جاذبه ی گردشگری این منطقه دارد . به طوری که حتی ابن بطوطه در سفرنامه ی خود در قرن ۸ هجری قمری از ایذه یاد می کند :
« از تستر (شوشتر)حرکت کردیم. سه روز از کوه‌های بلند راه می‌رفتیم تا به شهر ایذه رسیدیم، ایذه را مال الامیر نیز می‌نامند»
از نگاره‌ها و نقش برجسته‌های عیلامی (اولین حجاری‌های ایران باستان قبل از هخامنشیان) می‌توان نتیجه گرفت که آنجا مرکز مهمی در زمان عیلامی‌ها بوده ‌است.
آثار باقی‌مانده از این دوره به شرح ذیل است:
الف) نقش برجسته شاهسوار: شاهسوار جایگاهی باستانی در حومه ایذه‌است متعلق به دوره عیلام قدیم (قرن ۲۰ ق. م) واقع شده‌است.
ب) نقش برجسته خونگ اژدر: این جایگاه به خونگ نوروزی نیز معروف است و در نزدیکی دریاچه میانگران(۱۲۲ کیلومتری شمال ایذه) واقع شده‌است که نقش برجسته‌های آن مانند شاهسوار حجاری شده‌است.
کول فرح: دره مانندی در کوه‌های اطراف دشت، واقع در ۷ کیلومتری شمال شرقی ایذه‌است که در عصر عیلام نو به عنوان نیایشگاهی باز مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. در این شکاف ۶ نقش برجسته به همراه نوشتارهای عیلامی (میخی) اطلاعات تاریخی ارزشمندی را در اختیار می‌گذارند.
اشکفت سلمان: تنگه‌ای در کوه الهک واقع در شمال غربی ایذه‌است. در این تنگه چهار نقش برجسته وجود دارد که تمامی آنها به هانی تعلق دارند.
آثار دوره اتابکان لر بنایی از لاشه سنگ است که در اشکفت سلمان پس از حفاری نمایان شد.
پس از برافتادن حکومت اتابکان در ۸۵۷ هـ. ق ایذه رو به خرابی گذارد و ساکنان آن به کوچ روی آوردند.
همچنین آثار دوره ایلخانی و مغول از جایگاه باستانی به نام تاق طویله به صورت بنایی سنگی - گچی با آثار گچبری و کاشی کاری در شهر کنونی ایذه به دست آمده‌است.
از دوره صفویه گورستانی با شیرهای سنگی در شاهسوار وجود دارد که البته تا دوره قاجار هم از آن استفاده می‌کردند.
برد شیرها تندیس‌هایی از جنس سنگ هستند که در گذشته توسط سنگ‌تراش‌های ایل بختیاری در ایران در استان چهارمحال و بختیاری و شمال استان خوزستان به شکل شیرتراشیده می‌شدند و به نشانهٔ شجاعت، دلاوری و ویژگی‌هایی چون هنرمندی در شکار و تیراندازی در جنگ و مهارت در سوارکاری، بر آرامگاهِ بزرگانِ قوم خود قرار می‌دادند.
پل ایذج یکی دیگر از آثار باستانی ایذه می‌باشد، این پل از شگفتی‌های قابل توجه تاریخی است، زیراجنس آن ازسنگ و ملات ساروج بوده و بر روی بستر رودخانه‌ای خشک و بسیار عمیقی بنا شده‌است.


جغرافیای منطقه

بخش سوسن از توابع شهرستان ایذه و در شمال غربی این شهرستان واقع شده است.
این بخش در منتهی الیه سمت شمال استان خوزستان و در هم جواری استان ایلام قرار گرفته است.
مرکز بخش روستای ترشک می باشد که 45 کیلومتر با مرکز شهر ایذه فاصله دارد.
رود کارون از میان دشت سوسن می گذرد و موجب زیبایی این بخش شده است.
پوشش گیاهی این منطقه با وجه به اینکه در دامنه رشته کوههای زاگرس قرار دارند پوشیده از درختان بلوط و کلخونک و زالزالک می باشند.
بخش سوسن محل سکونت تعدادی از طوایف شاخه "هفت لٍنگ" شامل "دینارونی"، "بابادی" و "بختیاروند" ایل بختیاری هستند که سالیان طولانی در کنار هم در این خطه زندگی می کنند.
اکثر ساکنین قبل از یکجا نشینی عشایر و دامدار بوده که ییلاق آنها در منطقه دینارون دراستان چهارمحال و بختیاری و قشلاق آنها نیز سوسن بوده است.
بخش سوسن دارای دو دهستان به نام های سوسن غربی و سوسن شرقی و 105 روستا می باشد همچنین این بخش دارای 29 شورا و 33 دهیاری می باشد.
جمعیت بخش سوسن بالغ بر 16000 نفر می باشد.